De vijand

De vijand

Je stort je vol energie op je werk. Je gaat ervoor, met gedrevenheid, felheid en verbetenheid. Je wil vooruit. Je plant, vergadert, voert uit, controleert, stuurt enz. enz. De lat ligt hoog. Je stelt hoge eisen aan anderen. En je stelt met name hoge eisen aan jezelf. Het moet altijd meer, beter, verder. Immers, je gaat voor de organisatie en die organisatie verwacht van je dat je meedenkt, mee verandert en resultaten behaalt. Je strijdt je persoonlijke strijd met alle mogelijke middelen, strijdbijlen, pijlen, kanonnen, touwen, hete pek en speldenprikken. Op jacht naar erkenning en waardering.

Het werk is zo een arena waarin een strijd wordt gestreden door dappere soldaten.
En zoals in alle arena’s sneuvelen er soldaten, vallen er slachtoffers.
Alleen … waar zit de vijand?

De vijand zit overal! Die zit in de meedogenloze of kortzichtige leiding van de organisatie, in collega’s die het altijd beter weten, in medewerkers die niet vooruit te branden zijn, in onhaalbare doelstellingen, in de zoveelste verandering, in de werkdruk. De vijand zit in een gebrek aan dingen, zoals het gebrek aan samenwerking, het gebrek aan informatie en communicatie. En de vijand schuilt ook in het gebrek aan slaap, het gebrek aan energie, de afwezigheid van balans tussen werk en privé.

Het lijstje vijanden is lang, heel lang, eindeloos lang. Vermoeiend lang.
Is de ene vijand verslagen, doemt er weer een nieuwe op, steeds nieuwe aanvoer van vijandelijke legers. Een gevecht tegen windmolens….
Dat hou je niet vol, dat sloopt je.

Zo bekeken richt je je energie op de verkeerde dingen.
De echte vijand blijft buiten schot en kan naar hartelust om zich heen slaan en schade aanrichten.
Vaak zit de echte vijand niet in de dingen en mensen om je heen. Je echte vijand zit in je hoofd. Je vijand, dat ben jij!
De vijand bestaat dan uit je opvattingen en overtuigingen, uit de meetlat die je zo hoog legt, de oordelen die je velt over jezelf, je perfectionisme, je hang naar erkenning, het heilig moeten, de eisen die je aan de ander en aan de wereld stelt.

Het is een vijand die je zelf creëert en in stand houdt. Een vijand waar je geen strijdbijl, wapens, verzet of agressie voor nodig hebt, maar openheid, leergierigheid, lef en doorzettingsvermogen. Als je hem bestrijdt vallen er geen slachtoffers. Hem verslaan is moeilijk, gaat in kleine stapjes, maar levert enorm veel op.
In de strijd zet je je energie gericht in op acceptatie, loslaten, mildheid, jezelf iets gunnen, op weten wat je kunt en wat je wilt bereiken. Daarmee verandert de oude vijand in een onafscheidelijke bondgenoot. En zijn er uiteindelijk alleen maar winnaars, je omgeving, je organisatie en jijzelf.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Drama

‘Dit schiet niet op, dit gaat me nooit lukken!’ klaagt Jet. ‘Kom, geef maar hier, dan doe ik het wel even,’ zegt Hans kordaat en pakt meteen de map van Jets bureau. ‘Nou, jij ook altijd; wat schiet ik daar nou mee op?’ zucht Jet. ‘Nou sorry hoor, ik wil alleen maar helpen’ zegt Hans en voegt er aan toe: ‘Ik doe het ook nooit eens goed.’

Als een gesprek niet helemaal lekker loopt, is de kans groot dat je in de dramadriehoek zit. De gesprekspartners zeggen dan niet wat hen dwars zit, maar kiezen (onbewust) een rol waar ze vertrouwd mee zijn. Er zijn drie rollen: het slachtoffer (Jet die klaagt in het voorbeeld), de helper (Hans, die het wel even zal fiksen) en de aanklager (Jet die boos wordt). De rollen wisselen voortdurend. Zo neemt Hans in het voorbeeld ook de slachtofferrol aan als hij zich gekwetst voelt.
Het gesprek levert uiteindelijk alleen maar een rotgevoel op en kost energie. Jet en Hans komen niet meer tot een effectief gesprek. Ze blijven zo rondrennen in de dramadriehoek.

Het gebeurt ons allemaal dat we in de dramadriehoek terecht komen, op het werk en privé.
Maar hoe kom je er weer uit?
Verantwoordelijkheid nemen voor je eigen gedrag is hiervoor de basis. Dat betekent:
1) niet klagen maar vragen. Je kwetsbaar durven opstellen. Jet zou kunnen vragen: ‘Wil je me even helpen?’
2) niet de redder uithangen (alles van de ander overnemen) maar betrokkenheid en zorgzaamheid tonen. Hans zou kunnen vragen: ‘Waarmee kan ik je helpen?’ Hij kan vervolgens duidelijk afspreken wat hij wel en niet voor Jet zal doen.
3) niet aanklagen maar assertief feedback geven zonder de ander te kwetsen. Dit kan door zinnen te gebruiken die beginnen met ik vind, ik voel, ik wil… en grenzen aan te geven. Jet zou kunnen zeggen: ‘Ik vind het fijn als je me helpt, maar ik wil er ook wat van leren. Ik zou het fijn vinden om er samen even naar te kijken.’

Dit levert een realistisch en fijner, constructiever gesprek op waarbij allebei de gesprekspartners in hun waarde gelaten worden en hun verantwoordelijkheid nemen. Ze zijn uit de dramadriehoek gestapt en in de winnaarsdriehoek.

(vrij naar de dramadriehoek van Karpman)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Boxing

Many years ago I tried boxing. I took classes.
After having exercised movements, steps and attitudes, and being armed with boxing gloves and helmet, I approached my first opponent.
At first we explored each other’s technique.
Then my opponent hit me. In my shoulder. Then in the head.
Instantly, I was shocked and angry: that really hurt! How dare he hit so hard?
Still angry and upset, I tried to keep on moving, struggling to avoid the next hit.

Hit him!
I hardly dared to hit myself. Not in the face anyway.
‘Don’t withhold, hit him,’ the trainer encouraged me.
But…hitting someone real hard…it did’t come naturally to me…I faced boundaries that needed to be crossed first.

Then there was this rule: for those exhausted or hit really bad, there was always an escape: you just had to step out of the circle that was drawn on the floor.
I felt exhausted, but it never occurred to me that stepping out of the circle would be a serious option for me. So I struggled and struggled, got out of breath but didn’t give up.

Management style
Afterwards the trainer explained that there are many parallels between boxing and management. The way you are cashing, taking a blow, hitting, focusing, crossing your boundaries, or being prepared to give in, tells a lot about your personal management and conflict styles.
Point taken!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

When the honeymoon is over

Feeling somewhat confused or disappointed after several months in a new country is not unusual… Sometimes it may be a relief to receive some help in unravelling one’s clew of thoughts.

Meeting my new coachee
As always when I’m about to meet a new coachee, I feel both excited and a bit nervous. I like coaching. That’s why I’m excited. I find great satisfaction in trying to help people leverage (cultural) differences, discover a more effective personal approach, overcome hurdles at work or unleash potential to reach meaningful objectives.

But since my work involves confidential sessions during which personal viewpoints and behaviour are discussed in an open and sometimes rather confronting way, it is also important that there be a personal click between coach and coachee. This explains why I am a bit nervous too. Will there be a click?

Figurative nudge
It is our first face to face coaching session after we spoke on the phone. The coachee confessed he felt confused about his job, about the Netherlands. He indicated he would be interested in personal coaching because he admitted he could use a figurative nudge to come to grips with the situation.

As we sit down over a cup of tea, my Asian coachee, a senior project manager, in his mid thirties, starts telling me about his career, his choices, ambitions and goals. He stresses out that he really likes his work, feels he has made the right decision in accepting this job. He’s determined to make the most of it.

After a while, it strikes me that he is describing the situation in a rather analytical way. As I listen to his carefully chosen words, his eyes, his tone and posture give away the real issue. I ask him: ‘Are you happy?’
He looks startled by this question. Perhaps he hadn’t expected our conversation to take a personal turn. But I notice that he feels invited to tell his story.

Standing out from the crowd
‘I have the feeling I came in as a new me, eager to conquer the world, feeling good, wearing a brand new trendy suit, ready to make a difference. But now, after eight months, my new me has turned pale. I’m still wearing this same suit, but now it seems to make me stand out from the crowd in an alienating way. It doesn’t seem to fit me or the surroundings. I am confused, don’t know what to do. One day I feel like giving in, like retreating, and the next I want to fight again. For sure, the honeymoon is over.’

It sounds as if reality has overruled expectations. I ask him for a concrete example.

The Brabant quarter of an hour margin
‘I still find it hard to come to grips with the Dutch systems and customs,’ my coachee explains. ‘I’m still puzzled by the power of the clock. Time seems to master my Dutch colleagues, not only at work but also at home: time always seems scarce, you should not waste time but manage time efficiently. There seems to be so much to do, while there always seems to be so little time.’

‘I don’t really bother about time,’ he continues. I feel you should take your time. Slow down, relax! Follow your natural rhythm. I’m not used to let time decide for me. Therefore, I feel I cannot live up to expectations at work.’

He smiles as he adds: ‘I also seem to miss nuances. The clock rules and yet there seems to be always time for the Brabant quarter of an hour margin, especially when it comes to meetings. Trying to come to grips with this kind of things always seems to result in failures of communication. Funny at first, but rather troublesome by now.’

Do not feel sorry for yourself
‘More and more I tend to keep myself to myself. So, if you ask me what it is that I want, I guess I’m looking for a way to regain my earlier enthusiasm,’ my coachee confesses.

I ask him what he would recommend to a friend who would find himself in a similar situation. With another smile, he says: ‘I would recommend him not to feel sorry for himself, but to go and do something about it.’

Dealing with assumptions and expectations
How to go on from here? We agree that getting to know my coachee’s own expectations and assumptions would be a good start.

So I invite him to write down what he expects from his work, his colleagues, his social life in the Netherlands. And I also invite him to list the things that make him happy, that make him smile and bring out his most sparkling personality.

In our next session these findings and viewpoints will be the starting point in the process to help him find a more satisfactory approach to deal with the Dutch, with different time perspectives, and also to deal with himself and his own assumptions and expectations.

Commitment and responsibility
Finally, I ask my coachee to reflect on the session. He indicates that he feels relieved to have taken this step. He admits that he finds the way I’m holding him a mirror rather confronting. But he also admits that I have touched some tender spots and feels positive about the outcome of the sessions.

As for me, I feel my coachee is definitely committed to take action and eager to work things out. That’s good. That means we can make good progress. I estimate that another four coach sessions should be sufficient to help him reach his objectives, to deal with cultural differences, to come to grips with the situation and find renewed enthusiasm in his work.

No pressure and a new suit
In this particular case, it will be helpful to be able to adopt an Asian time perspective, to take our time and not to put ourselves under time pressure. I know it will make my coachee feel more comfortable and help him to openly share his thoughts.

As he leaves the premises, I smile as I have a vision of my coachee having made himself a new suit, both comfortable and outstanding, tailor-made and meeting both Asian and Dutch expectations.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Purr-fect

Lees verder

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een goede vraag

Mijn coachee vertelt. Hij heeft het druk, veel te doen. Alles gaat op de automatische piloot. Hij wordt geleefd. Zijn leven vliegt voorbij. Dat was vroeger wel anders. Toen waren er dromen, idealen, was er verwondering.

Als vanzelf komen we bij zijn kindertijd uit.
Waarom? Hij herinnert het zich nog prima. Hij was ook een van die kinderen die zijn ouders voortdurend gek maakte met de vraag: Waarom?
Hij deed het niet om hen gek te maken. Hij wilde toen echt alles weten.
Elke dag bood nieuwe vragen en nieuwe ontdekkingen. Wat is er met dat kind gebeurd?

Kan hij zich die tijd nog voorstellen? Kan hij nog voelen hoe dat was?
Ik vraag mijn coachee wat het verschil is tussen toen en nu?
Hij zegt: ‘Een goede vraag…’

Om na een paar minuten stilte het antwoord te geven: ‘Een goede vraag!’

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Question your sense of wonder

Experiences from the past determine our way of thinking.
What happens to others, we tend to interpret from our personal frame of reference. We draw parallels with what we believe or have experienced ourselves. We often assume we know what goes on in other people’s minds, what they mean, what they feel, how they could best be helped.

Parents can be quick to judge what’s going on in their children. Managers can be quick to judge the actions of their colleagues. People from a particular culture can be quick to judge the characteristics of another culture. But assuming that we know what someone else is thinking or feeling can easily get us into trouble.

Rather than assuming we know someone else’s experience, we could shift our perceptions into questions. Instead of saying, ‘I know you’re hurting,’ we could ask, ‘What do you feel?’ This allows us to connect with the other with no risk of misunderstandings. And what is more, it broadens our perspective, adds to our experiences and reawakens our sense of wonder.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lol in veranderen

Veranderingen in goede banen leiden, altijd lastig. Het ‘wat’, het gewone werk moet doorgaan, terwijl het ‘hoe’ voor volop hoofdbrekens zorgt. Hoe vertaal je de theorie naar de praktijk? Hoe leid je een cultuuromslag in goede banen?  Hoe krijg je mensen mee? Hoe ga je om met weerstand? Hoe houd je mensen gemotiveerd? Hoe spreek je mensen aan op hun nieuwe rol? Hoe zorg je ervoor dat het niet te zwaar wordt en houd je er lol in?
Tip: begin met deze laatste vraag.  Natuurlijk is het spannend, maar maak het ook leuk. Geef ruim aandacht aan de dingen die goed gaan. Leer van de successen (en van de fouten). Haal er goede voorbeelden, stimulerende sprekers, filmpjes enz bij. Verras je collega’s met een andere aanpak, ga bijvoorbeeld eens op een andere manier vergaderen. Daag anderen uit met ideeën te komen. Stel vragen, wees nieuwsgierig naar weerstand en doe iets met de nieuwe inzichten. Maakt het niet te ingewikkeld, wees flexibel, timmer het proces niet dicht. Blijf jezelf, wees zo open en eerlijk mogelijk. En geef zelf het goede voorbeeld.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Conflictstijlen

Je bent je er lang niet altijd van bewust, maar waarschijnlijk reageer je vaak op dezelfde manier op een conflict. Iedereen heeft namelijk zijn persoonlijke stijl en voorkeuren bij conflicten. Hoe je reageert heeft o.a. te maken met overtuigingen en patronen. Het begint ermee dat de ene persoon meer gericht is op de ander, op het goed houden van de relaties en de andere gefocust is op het eigenbelang of het overbrengen van een inhoudelijk standpunt.
De vijf conflictstijlen zijn:
1 Vermijden: je ontloopt conflicten, vlucht ervoor.
2 Toegeven: je legt je neer bij het standpunt van de ander.
3 Compromis zoeken: je zoekt een schikking waarbij alle partijen wat inleveren.
4 Doordrukken: je domineert en overtuigt de ander, je vecht voor je eigen gelijk, gaat tegen de ander in.
5 Synergie zoeken: ja gaat voor win-win, je gaat conflicten aan met oog voor de ander, onderhandelt en zoekt naar constructieve samenwerking.

Wat is jouw voorkeursstijl?
Er is geen ‘beste stijl’, want dat hangt af van de situatie. Het is fijn als je alle stijlen kunt inzetten. Maar het is altijd fijn als je weet hoe je synergie kan bereiken.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

En jij?

Het tempo waarin de samenleving verandert en waarin ook functies/beroepen veranderen neemt alsmaar toe. Er worden steeds andere en hogere eisen aan de vaardigheden van werknemers gesteld. Organisaties veranderen, willen toegerust zijn op nieuwe ontwikkelingen en eisen van de tijd. En jij? Verander jij mee? Kan jij het tempo bijbenen?
Bij veranderingen kan je ervoor kiezen om ‘het af te wachten of te laten gebeuren’, maar je kan er ook voor kiezen om je eigen toekomst(plannen) vorm te geven. Je hebt immers nu een mooie kans om eens naar jezelf, je eigen talenten en voorkeuren te kijken. Wat wil je nog leren?
Wil je een opleiding doen? Wil je switchen van richting of van baan? Wil je je positie verbeteren door bijvoorbeeld te werken aan vaardigheden of competenties? Of wil je gewoon werken aan je algemene ontwikkeling?
Geen tijd? Dat meen je niet. Te oud? Niemand is te oud om te leren en werk wordt alleen maar leuker en interessanter als je je talenten aanspreekt. Niet belangrijk? Wat is er belangrijker dan jouw toekomst?
Moeilijk om hierover te besluiten? Praat eens met mensen die je inspireren, met iemand van HR of een (loopbaan)coach.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen