Overkwalificatie … een vlekje

Er is iets vreemds aan de hand op de arbeidsmarkt. Terwijl werkgevers zitten te springen om personeel, zitten er nog veel capabele mensen thuis, zonder werk. Ik doel dan op ouderen die wel veel ervaring hebben, maar van wie de opleiding niet helemaal aansluit op een vacature, van wie de leeftijd en soms de overkwalificatie, afschrikt.

Ik sprak een ondernemer die zijn vacature maar niet ingevuld kreeg. Hij zei: ‘Ik zoek een fulltimer, met ervaring in de branche, iemand die flexibel en leergierig is, en liefst een hele tijd bij ons blijft werken. Natuurlijk mag het ook een oudere zijn, maar ja….’
De oudere sollicitant bleek voor deze werkgever niet aan zijn eisen te voldoen, de standaard riedel vooroordelen rolde over tafel: ‘Ze willen niet fulltime werken, zijn niet flexibel genoeg, als ze niet uit de branche komen duurt het te lang voordat ze snappen hoe het hier werkt, ze zijn vaak ziek, kosten te veel, kortom: teveel gedoe en risico.’ Hij zuchtte: ‘En als ze dan wel uit de branche komen, zit er een vlekje aan.’ Hij liet me een cv zien van een oudere sollicitant: ‘Wat moet ik met zo iemand? Hij heeft de juiste papieren maar te veel ervaring, hij is leidinggevende geweest. Dat zo iemand op een uitvoerende functie solliciteert, is geen zuivere koffie.’

‘Misschien heeft hij wel heel goede redenen om de lat op zijn 60e niet meer zo hoog te leggen,’ zei ik. Misschien wil hij gewoon lekker in zijn vakgebied werken zonder die extra managementtaken. Niks mis mee.’ ’Ja maar, hij wil vast hetzelfde blijven verdienen,’ sputterde de ondernemer tegen. ‘Nodig hem uit voor een kop koffie en je weet meer,’ was mijn reactie.
Een week later belde de ondernemer me op: ‘Ik heb hem aangenomen! Het klikte meteen. Hij ging gewoon akkoord met mijn salarisvoorstel. Tis echt een man van de inhoud. Hij is blij geen personele verantwoordelijkheden meer te hebben. En ik ben blij met een ervaren vakman.’

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een goede vraag

Mijn coachee vertelt. Hij heeft het druk, veel te doen. Alles gaat op de automatische piloot. Hij wordt geleefd. Zijn leven vliegt voorbij. Dat was vroeger wel anders. Toen waren er dromen, idealen, was er verwondering.

Als vanzelf komen we bij zijn kindertijd uit.
Waarom? Hij herinnert het zich nog prima. Hij was ook een van die kinderen die zijn ouders voortdurend gek maakte met de vraag: Waarom?
Hij deed het niet om hen gek te maken. Hij wilde toen echt alles weten.
Elke dag bood nieuwe vragen en nieuwe ontdekkingen. Wat is er met dat kind gebeurd?

Kan hij zich die tijd nog voorstellen? Kan hij nog voelen hoe dat was?
Ik vraag mijn coachee wat het verschil is tussen toen en nu?
Hij zegt: ‘Een goede vraag…’

Om na een paar minuten stilte het antwoord te geven: ‘Een goede vraag!’

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lol in veranderen

Veranderingen in goede banen leiden, altijd lastig. Het ‘wat’, het gewone werk moet doorgaan, terwijl het ‘hoe’ voor volop hoofdbrekens zorgt. Hoe vertaal je de theorie naar de praktijk? Hoe leid je een cultuuromslag in goede banen?  Hoe krijg je mensen mee? Hoe ga je om met weerstand? Hoe houd je mensen gemotiveerd? Hoe spreek je mensen aan op hun nieuwe rol? Hoe zorg je ervoor dat het niet te zwaar wordt en houd je er lol in?
Tip: begin met deze laatste vraag.  Natuurlijk is het spannend, maar maak het ook leuk. Geef ruim aandacht aan de dingen die goed gaan. Leer van de successen (en van de fouten). Haal er goede voorbeelden, stimulerende sprekers, filmpjes enz bij. Verras je collega’s met een andere aanpak, ga bijvoorbeeld eens op een andere manier vergaderen. Daag anderen uit met ideeën te komen. Stel vragen, wees nieuwsgierig naar weerstand en doe iets met de nieuwe inzichten. Maakt het niet te ingewikkeld, wees flexibel, timmer het proces niet dicht. Blijf jezelf, wees zo open en eerlijk mogelijk. En geef zelf het goede voorbeeld.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Drama

‘Dit schiet niet op, dit gaat me nooit lukken!’ klaagt Jet. ‘Kom, geef maar hier, dan doe ik het wel even,’ zegt Hans kordaat en pakt meteen de map van Jets bureau. ‘Nou, jij ook altijd; wat schiet ik daar nou mee op?’ zucht Jet. ‘Nou sorry hoor, ik wil alleen maar helpen’ zegt Hans en voegt er aan toe: ‘Ik doe het ook nooit eens goed.’

Als een gesprek niet helemaal lekker loopt, is de kans groot dat je in de dramadriehoek zit. De gesprekspartners zeggen dan niet wat hen dwars zit, maar kiezen (onbewust) een rol waar ze vertrouwd mee zijn. Er zijn drie rollen: het slachtoffer (Jet die klaagt in het voorbeeld), de helper (Hans, die het wel even zal fiksen) en de aanklager (Jet die boos wordt). De rollen wisselen voortdurend. Zo neemt Hans in het voorbeeld ook de slachtofferrol aan als hij zich gekwetst voelt.
Het gesprek levert uiteindelijk alleen maar een rotgevoel op en kost energie. Jet en Hans komen niet meer tot een effectief gesprek. Ze blijven zo rondrennen in de dramadriehoek.

Het gebeurt ons allemaal dat we in de dramadriehoek terecht komen, op het werk en privé.
Maar hoe kom je er weer uit?
Verantwoordelijkheid nemen voor je eigen gedrag is hiervoor de basis. Dat betekent:
1) niet klagen maar vragen. Je kwetsbaar durven opstellen. Jet zou kunnen vragen: ‘Wil je me even helpen?’
2) niet de redder uithangen (alles van de ander overnemen) maar betrokkenheid en zorgzaamheid tonen. Hans zou kunnen vragen: ‘Waarmee kan ik je helpen?’ Hij kan vervolgens duidelijk afspreken wat hij wel en niet voor Jet zal doen.
3) niet aanklagen maar assertief feedback geven zonder de ander te kwetsen. Dit kan door zinnen te gebruiken die beginnen met ik vind, ik voel, ik wil… en grenzen aan te geven. Jet zou kunnen zeggen: ‘Ik vind het fijn als je me helpt, maar ik wil er ook wat van leren. Ik zou het fijn vinden om er samen even naar te kijken.’

Dit levert een realistisch en fijner, constructiever gesprek op waarbij allebei de gesprekspartners in hun waarde gelaten worden en hun verantwoordelijkheid nemen. Ze zijn uit de dramadriehoek gestapt en in de winnaarsdriehoek.

(vrij naar de dramadriehoek van Karpman)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Boxing

Many years ago I tried boxing. I took classes.
After having exercised movements, steps and attitudes, and being armed with boxing gloves and helmet, I approached my first opponent.
At first we explored each other’s technique.
Then my opponent hit me. In my shoulder. Then in the head.
Instantly, I was shocked and angry: that really hurt! How dare he hit so hard?
Still angry and upset, I tried to keep on moving, struggling to avoid the next hit.

Hit him!
I hardly dared to hit myself. Not in the face anyway.
‘Don’t withhold, hit him,’ the trainer encouraged me.
But…hitting someone real hard…it did’t come naturally to me…I faced boundaries that needed to be crossed first.

Then there was this rule: for those exhausted or hit really bad, there was always an escape: you just had to step out of the circle that was drawn on the floor.
I felt exhausted, but it never occurred to me that stepping out of the circle would be a serious option for me. So I struggled and struggled, got out of breath but didn’t give up.

Management style
Afterwards the trainer explained that there are many parallels between boxing and management. The way you are cashing, taking a blow, hitting, focusing, crossing your boundaries, or being prepared to give in, tells a lot about your personal management and conflict styles.
Point taken!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Purr-fect

Lees verder

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Out of balance

When out of balance and in distress, weird things may happen. Particularly, when working in unfamiliar circumstances, e.g. in a different cultural environment.

Lucy, a German development worker, worked in Africa in an NGO. She had taken up the idea to introduce a planning schedule to plan the various activities and shifts of colleagues. This schedule would give an overall insight in who was doing what, where and when. Lucy had done her best explaining the ideas behind this concept and gone to great lengths clarifying benefits and possibilities. Yet, in the weeks after its introduction, the local staff did not seem to come to grips with Lucy’s schedule. It wasn’t filled in the way Lucy had intended. Lucy was frantic about the lack of results so far. She blamed the local staff for lack of capacities and unwillingness.

Obsessed with the idea and in an ultimate attempt to introduce the planning schedule, she called for a meeting. Again, she explained the concept and she said to her African colleagues: ‘Well okay, I presume the concept is clear by now. I am now going to leave the room and leave you to work with the schedule and fill in next week’s activities. I am going to lock the door and when I come back I expect this to be ready.’

She left and indeed locked the door, leaving the local staff flabbergasted and in shock. It turned out, they were locked in for almost two hours.

Needless to say, the relationship between Lucy and the local staff was seriously hampered by this incident. And Lucy? She was angry, desperate and still putting the blame on her African colleagues.

It was only when she had distanced herself from the situation that she dared to look at her own share. Finally, she was able to reflect on the situation. She admitted: ‘I was stressed, completely out of balance, preoccupied with my own ideas, perceptions and goals. I was no longer able to respectfully deal with other people’s background, needs and perceptions.’
The incident proved a valuable lesson to Lucy. By talking about it with a professional, she learned a lot about herself and about the way she reacts in stressful situations. She also learned a lot about working in another cultural setting. And it helped her to become aware of the signals that indicate she’s losing balance.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Gezellig

‘We houden het graag gezellig’. Dat is een uitdrukking die je nogal eens hoort. Daarmee wordt dan bedoeld dat er dingen bij voorkeur niet uitgesproken worden, dat iemand niet aangesproken wordt op zijn/haar gedrag, dat een felle woordenstrijd niet op prijs gesteld wordt. Er is dan een cultuur ontstaan gericht op het voorkomen van ruzie. Maar hoe gezellig is het nou echt in zo’n omgeving, bedrijf of team?

Onderhuids speelt er dan van alles. Door het wegpoetsen van conflicten onder het mom van ‘gezelligheid’ gaat er van alles sudderen, gaat ergernis groeien. Hier wordt niet onderkend dat conflicten soms hartstikke nuttig zijn en verhelderend kunnen werken.

Hoe zit dat bij u? In uw team? Durft u de discussie aan te gaan? Staat u open voor het belang en de argumenten van de ander? Bent u bereid te onderzoeken hoe u het samen eens kunt worden over de verdere samenwerking? Met andere woorden, bent u conflictvaardig?
Het gaat hier om open communicatie, elkaar bevragen in plaats van beoordelen, en bij de kern (de gezamenlijke doelen) blijven. Conflicten benoemen en uitspreken, ruimt op, zuivert de lucht. Uit een conflict kan soms iets heel goeds voortkomen. Dat onderkennen is stap één op weg naar oprechte gezelligheid.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De vijand

De vijand

Je stort je vol energie op je werk. Je gaat ervoor, met gedrevenheid, felheid en verbetenheid. Je wil vooruit. Je plant, vergadert, voert uit, controleert, stuurt enz. enz. De lat ligt hoog. Je stelt hoge eisen aan anderen. En je stelt met name hoge eisen aan jezelf. Het moet altijd meer, beter, verder. Immers, je gaat voor de organisatie en die organisatie verwacht van je dat je meedenkt, mee verandert en resultaten behaalt. Je strijdt je persoonlijke strijd met alle mogelijke middelen, strijdbijlen, pijlen, kanonnen, touwen, hete pek en speldenprikken. Op jacht naar erkenning en waardering.

Het werk is zo een arena waarin een strijd wordt gestreden door dappere soldaten.
En zoals in alle arena’s sneuvelen er soldaten, vallen er slachtoffers.
Alleen … waar zit de vijand?

De vijand zit overal! Die zit in de meedogenloze of kortzichtige leiding van de organisatie, in collega’s die het altijd beter weten, in medewerkers die niet vooruit te branden zijn, in onhaalbare doelstellingen, in de zoveelste verandering, in de werkdruk. De vijand zit in een gebrek aan dingen, zoals het gebrek aan samenwerking, het gebrek aan informatie en communicatie. En de vijand schuilt ook in het gebrek aan slaap, het gebrek aan energie, de afwezigheid van balans tussen werk en privé.

Het lijstje vijanden is lang, heel lang, eindeloos lang. Vermoeiend lang.
Is de ene vijand verslagen, doemt er weer een nieuwe op, steeds nieuwe aanvoer van vijandelijke legers. Een gevecht tegen windmolens….
Dat hou je niet vol, dat sloopt je.

Zo bekeken richt je je energie op de verkeerde dingen.
De echte vijand blijft buiten schot en kan naar hartelust om zich heen slaan en schade aanrichten.
Vaak zit de echte vijand niet in de dingen en mensen om je heen. Je echte vijand zit in je hoofd. Je vijand, dat ben jij!
De vijand bestaat dan uit je opvattingen en overtuigingen, uit de meetlat die je zo hoog legt, de oordelen die je velt over jezelf, je perfectionisme, je hang naar erkenning, het heilig moeten, de eisen die je aan de ander en aan de wereld stelt.

Het is een vijand die je zelf creëert en in stand houdt. Een vijand waar je geen strijdbijl, wapens, verzet of agressie voor nodig hebt, maar openheid, leergierigheid, lef en doorzettingsvermogen. Als je hem bestrijdt vallen er geen slachtoffers. Hem verslaan is moeilijk, gaat in kleine stapjes, maar levert enorm veel op.
In de strijd zet je je energie gericht in op acceptatie, loslaten, mildheid, jezelf iets gunnen, op weten wat je kunt en wat je wilt bereiken. Daarmee verandert de oude vijand in een onafscheidelijke bondgenoot. En zijn er uiteindelijk alleen maar winnaars, je omgeving, je organisatie en jijzelf.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De valkuilen van taal

Taal en cultuur zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Iedere taal heeft eigenaardigheden die uniek zijn voor deze ene cultuur.

Onbewust denken we dat mensen die de taal goed spreken, ook de cultuur goed kennen. Dat is een misverstand. Als iemand perfect Engels schrijft en de taalregels kent, wil dat nog niet zeggen dat hij ook weet hoe hij in een Engels bedrijf moet communiceren. Denk maar aan een Indiër die voor het eerst op bedrijfsbezoek komt in Engeland. Hij kan zich heel ongemakkelijk voelen als hij de omgangsvormen en sociale codes niet kent.

Overigens is het van mensen die de taal goed spreken vaak nog maar de vraag of ze zich zo goed kunnen uitdrukken dat het ook lukt om nuanceverschillen aan te geven of zegswijzen correct te gebruiken. Daarvoor moet je bijna een native speaker zijn.

Door verkeerd taalgebruik en het foutief gebruik van uitdrukkingen kunnen misverstanden ontstaan. Het helpt om jezelf hiervan bewust te zijn, of je nu degene bent die aan het woord is of de luisteraar bent. Check en dubbelcheck of het goed is overgekomen / je het goed begrepen hebt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen